Saturday, August 18, 2012

Piso [4]

Links to this post 1 comment :


Anino ng kahapon


Sarap na sarap siya sa haba at laki ng aking pagkalalaki. Maging ako ay sarap na sarap din sa pagbayo sa kanya. Maya maya pa, noong malapit na akong labasan, para namang may sumapi sa akin. Sarap na sarap pa rin ako sa pag labas pasok sa kanya. “Aaaaaaaaahhhhhhhhhhh”.

Iyon na lamang at naalala ko ang mga pinagdaanan ni Zaldy sa malupit na kamay ng kanyang tiyuhing adik.

Masaya ako noong naglalakad patungo sa bahay nila Zaldy. May date kasi kami sa may ilog kung saan nabuo ang lihim naming pag-iibigan. Madami na din akong nabuong plano kung ano ang mga gagawin namin sa buong araw na iyon. Andon na lang yung nagprepare ako ng picnic, nanguha ako ng buko, manghuhuli kami ng isda sa mismong ilog na iyon upang maihaw namin at gawing pulutan dahil may dala din akong alak at syempre hindi mawawala ang paghahanapan namin ng piso sa ilamin ng ilog, dun kaya kami nagkalapit. Pasimpleng naglagay din ako ng karatula na nagsasabing delekado na ang ilog na iyon sa may dadaanan papuntang ilog upang ang mga maliligo doon ay hindi na tumuloy at walang maka istorbo sa aming dalawa ni Zaldy. Nakatago na rin doon ang gitara na pangsorpresa ko naman sa kanya. Hindi kasi niya alam na marunong akong maggitara at kumanta at aawitan ko siya ng napakaganda na para bang nanghaharana.

Nakabalandra sa aking mukha ang mga ngiti habang tinatahak ang daan papunta sa bahay nila Zaldy. Naiisip ko na kasi ang mga mangyayari sa aming date na iyon. Buong buo nang pumapasok sa isipan ko ang mga eksena na mangyayari mamaya lang sa may ilog. Ipapakita ko talaga sa kanya ang labis kong pagmamahal. Dahil unang monthsary nga namin iyon, gusto ko talagang maging sulit ang araw na kasama siya.

Sunday, August 12, 2012

Piso [3]

Links to this post No comments :

Pighati


Simula noong nawala si Zaldy, hindi ko na alam kung may dereksyon pa ba ang buhay na tinatahak ko ngayon. Siya kasi ang nagsilbing ilaw ko sa madilim na tahakin ng buhay. Siya ang nagturo sa akin na lumaban sa mga pagsubok na ibinibigay sa akin ng tadhana. Siya ang naging paa ko sa pagsuong sa buhay at naging lakas ko kung madapa man ako. Siya ang naging mata ko sa madilim na panahon na bumabalot sa akin.

Para akong napilayan at hindi na makalakad. Para akong nabulag at hindi na makita ang kagandahan ng buhay noong nawala siya. Nawalan ako ng goal, ng direksyon at pag-asa sa buhay. Lagi na lang akong tulala, tuliro at di alam ang gagawin.

Buti na lang ay may kaibigan pa rin akong matatawag. Andyan si Jay na hindi man naging paa, naging saklay naman siya upang tulungan akong lumakad. Hindi man siya naging mata ko upang makita ang kagandahan ng buhay, naging ilaw naman siya sa madilim kong daraanan. Siya rin ang parating andyan kapag may kailangan ako. Kapag katulad nitong malungkot ako't naaalala ko si Zaldy, pinapatawa niya ako; pinapagaan ang loob. Siya ang naging sandalan ko sa panahong wala akong makapitan at gulong gulo ang isip ko.

“Okay ka lang ba?”tanong sa akin ni Jay sabay tapik ng aking balikat.

Hindi ko alam kung okay nga lang ba ako dahil sa mga araw na lumilipas, habang paparating ang araw ng kapistahan, lalo ko namang naaalala si Zaldy. Ang una naming pagsasama.

Imbes na matawa sa kanyang ginawang pagbirit na hindi lang wala sa tono, wala pa rin sa lyrics minsan na lagi ko namang ginagawa kapag naaaalala ko si Zaldy ay bigla na lang akong napaluha. “Gulong gulo na ang isip ko. Hindi ko na alam ang gagawin. Gusto ko nang kitilin ang buhay na meron ako dahil wala din naman itong silbi. Gusto ko na siyang sundan kung nasaan man siya ngayon.” Umiiyak na sabi ko kay Jay. Lumapit si Jay sa tabi ko at niyakap. Hinaplos ang aking likod upang sa ganon ay mabawas-bawasan ang bigat ng aking dinadala.

“Alam kong hanggang ngayon nahihirapan ka pa ring tanggapin ang lahat. Oo, talagang mahirap pero dapat naman kasi nilalawakan mo ang pang-unawa mo sa bagay-bagay. Hindi lahat ng andyan ay parating andyan lang. Minsan kailangan din nilang mawala. Minsan, ang naging gabay mo para makalakad ay kailangang lumisan din para matuto kang tumayong mag-isa. Tandaan mong hindi permanente ang lahat ng bagay sa mundo. Tingnan mo ang kagandahan ng mundo…”makahulugang pag-aalo sa akin ni Jay.

Thursday, August 9, 2012

Piso [2]

Links to this post No comments :


Ala-ala




"Joseeeee...!" sigaw sa akin ng aking matalik na kaibigang si Jay dahil nananaghinip na naman pala ako. Napanaghinipan ko na naman si Zaldy....ang una naming pagkikita....ang una naming pag-uusap...ang una naming pagsasama.

Nakita kong naglakad na patungong kusina si Jay noong magising na niya ako. Bumangon na ako sa pagkakahiga at naupo sa gilid ng kama ngunit pilit pa ring sumisiksik sa aking isipan si Zaldy. Hindi mawala-wala.

Alala ko pa noon, ganitong araw din noong magkita kami sa ilog na lagi kong pinupuntahan. May problema ako kung ano ang gagawin ko at kung paano ko tatangapin ang aking sarili. Dahil alam ko, kakaiba ako sa karamihan. Kakaiba hindi dahil sa mahirap ako, hindi dahil sa ulila na akong lubos, hindi dahil sa isa lamang akong hamak na magsasaka kundi dahil lalaki din ang naggugustuhan ko; at ito din ang nagpapatuliro sa akin ng lubos kung ano nga ba ang aking gagawin. Kung tama ba ito...at kung bakit ito ang aking nararamdaman.

Pagkatapos namin noong maligo sa ilog ay nagsiuwian na kami sa kani-kaniya naming bahay. Dahil nga napagkasunduan naming dalawa, na ang talo sa paglalaro namin ng piso ay manlilibre kung saan mang rides na gustong nitong sakyan. Nagset na lang kami ng oras kung saan at kelan kami magkikita sa perya para hindi din maghintay ng matagal kung sino man sa amin ang mauunang dumating. Alas syete ang usapan namin sa may harap ng ticket booth kami magkikita.

Nauna akong dumating sa may perya. Kinakabahan ako sa di malamang dahilan. Nasasabik na makita ko ulit siya. Sa totoo lang kasi. Siya ang taong nagpapatuliro sa akin. Siya ang taong nakakapagpabilis at nakakapagpabagal ng tibok ng aking puso ng sabay. Oo nga, at una pa lang naming pagkikita ng personal at nagkausap sa may ilog ngunit matagal ko na siyang pinagmamasdan ng palihim sa tuwing nakikita ko siyang nagdaraan. Matagal ko nang kinikimkim ang pagtingin sa kanyang di ko mapigilan at unti-unting umuusbong. Ewan ko ba kung ano ang nadarama ko para sa kanya. Hindi ko maipaliwanag. Basta ang alam ko lang, masaya ako kapag nakikita ko siya pero pag hindi naman ay nalulungkot ako. Nakokompleto na ang araw ko kapag nakikita siya...sa malayo. Kontento na ako noon.

Habang pinagmamasdan ang mga taong masayang naglilibot at naglalaro sa may perya may kumalabit sa akin...Si Zaldy. Nakangiti niya akong nilapitan. "Kanina ka pa ba?"tanong niya sa akin at nagpakawala ng nakabibighaning ngiti. Napakagwapo niyang tingnan sa kanyang suot. Naka maong at t-shirt na kulay green. Simple lang ngunit ang dala naman nito sa akin ay matindi. Lumitaw kasi lalo ang kanyang pantay na kulay ng balat; ang kanyang kagwapuhan. Dagdagan pa ng napakagaling niyang magdala ng sarili. Parang isang artista lang. Napako sa kinatatayuan ko at nakatitig lang sa kanya.

"Okay ka lang, nakatulala na naman..."sabi niya sa akin habang winawasiwas ang kanyang kamay sa harap ng aking mukha.

"Ahh ehh...tara na?"sabi ko sa kanya habang kamot ang aking ulo.

"Nanghihipnotismo na naman kasi ehh"sabi ko sa sarili habang naglalakad-lakad. Hindi pa kami nakapili ng sasakyang rides.

“Ano, hindi ba tayo sasakay?”tanong niya na tila may pananabik sa kanyang mga mata. Pananabik ba iyon na makasama ako o makasakay ng rides? Ewan. Lahat na lang yata ng kanyang mga kilos ay binibigyan ko ng dahilan. Siguro ganun talaga pag may pagtingin ka sa isang tao. Kahit simpleng galaw niya, simpleng mga tingin at titig sa iyo, ikinukonekta mo na sa nararamdaman mo…minsan, iniisip mong lahat ng kanyang ginagawa ay ikaw ang dahilan.

“Pwede wag na lang tayo sumakay?”nahihiya kong sabi sa kanya. Ang totoo eh, mahiluhin ako kaya ayaw kong sumakay kahit na anong rides kaya niyaya ko na lang siyang maglibot sa perya.

Wednesday, August 8, 2012

PISO [1]

Links to this post 2 comments :

Sa Ilog
by Justyn Shawn


Napakaganda ng tanawin sa ilog na lagi kong pinupuntahan upang maligo at makapag isip-isip. Isa sa laging pinupuntahan ng mga tao rito ang ilog na iyon dahil sa mga nakapalibot na punong kahoy na nagbibigay ng lilim at preskong hangin na taglay nito. Di gaanong malalim ang ilog na ito at napakalawak, napakalinaw at sadyang napakalamig ang tubig dito.

Masasabing perpektong puntahan ng mga taong nais na magpalamig sa init ng panahon. Summer noon ng magkakilala kami ni Zaldy.

“Tol, ako nga pala si Zaldy. Taga kabilang bayan. Ikaw?” tanong nya sa akin na kumuha ng aking atensyon sa mga sandaling iyon sa aking pagmumuni-muni.

“Ahh..ehh. Jose pala.” Nauutal kong sabi sa kanya. Di ko kasi sya kilala pero sa kanyang ngiti ay parang nawala lahat ang nasa isip ko sa mga sandaling iyon. Parang ikinulong nya ako sa taglay nyang kapangyarihang at napatitig na lang ako sa kanya.

Si Zaldy. Tama lang ang laki. Hindi maputi at hindi din naman maitim ang kutis ng kanyang balat. Pantay ang kanyang mga mapuputing ngipin na una kong mapansin sa kanya nung nginitian nya ako at talaga namang nakakaagaw ng atensyon. Mayroon din syang dimples na bagay na bagay talaga sa kanya at lumalabas sa tuwing siya ay ngingiti. Ngunit ang talagang nakakuha sa aking atensyon ay ang kanyang malamlam na mga mata na parang may kakaibang kapangyarihang taglay at parang ako ay kanyang hinihipnotismo sa mga sandaling yun. Dagdagan pa ng makakapal ngunit napakagandang kilay na tumerno sa kanyang mga singkit na mata. Kung ikukumpara mo sya sa isang artista ay kahawig nya ang singer na si Enrique Iglesias. Ngunit mas mababa lang dito si Zaldy kumpara sa kanya. Mga 5’4 o 5’5” lang ata wari ko.

“Oh bat parang natulala ka dyan? May dumi ba sa mukha ko? Tanong nya sa akin na para naman akong binuhusan ng malamig na tubig na nagpagising sa akin sa aking mahimbing na panaghinip.

“Ahh…Ehh. Wala. Wala kang dumi sa mukha” nanginginig kong tugon sa kaya.

Essay

Links to this post No comments :



A/N: Ito po ay storya ng isang pagkakaibigan. Sana po ay magustuhan ninyo. At gusto ko lang po sana humingi ng tulong sa inyo via LIKE, COMMENT, and SHARE at pag plug na din..hehehe Kasali na naman po kasi ako sa contest sa isang Page sa fb at ito din po ang entry ko.. Sana po ay pagbigyan po ninyo ako sa munting hiling kong ito.

To vote, Click the pic (Entry #8) and Like here. Yun lang po. Salamat ^_^


“Okay, get a pen and a paper.” Pabiglang sabi ng aming guro. Lahat ay nagulantang at nabigla sa di inaasahang anunsyo nito. Nagpapaseatwork talaga siya o kaya naman ay napapa-pop quiz kapag alam niyang nababagot na ang mga ito o di kaya naman ay nakikipag tsismisan lang sa katabi at hindi nakikinig sa kanyang mga itinuturo.



“Ma’am!!”…rinig kong sabi ng aking mga kamag-aral na animoy aangal. Angal din ako syempre. Hindi ko kasi hilig ang subject na English. Bobo kasi ako dito o sadyang hirap ko lang talagang intindihin ang salitang banyaga.



“Bakit may angal?”tanong ng aming guro na animoy nananakot na kapag sumagot ng “Oo, may angal kami!” ay pahihirapan ka ng husto.

“Wala po ma’am.”tanging nabulalas ng aking mga kaklase. Rinig ko ang iba sa kanila ay nagsisisihan kung bakit na naman may ganung factor ang guro namin. Ang iba naman ay tuwang tuwa, lalo na yung mga nakikinig talaga sa klase niya at yung mga matatalino lang talaga sadya.



“Good! Don’t worry; I only have one thing that I want you to do.”



Kita ko naman ang aking mga kaklase na nag-aabang sa sasabihin ng aming guro. Pag-aabang na halata mo talagang kinakabahan kung ano ang sasabihin.



“…essay writing! Easy diba? Essay nga eh” sabi nito at ngumiiti na para bang nakakaloko.



Marami sa aking mga kaklase ang nagustuhan at nadalian (siguro) sa pinagagawa ni ma’am. Kasi naman, walang tama o mali sa isang essay dahil ito ay point of view ng sumusulat. Pero syempre kailangan tama ang mga words na ilalagay mo doon at mayroon din itong format at style na dapat sundin upang hindi ma-mislead kung ano mang essay ang kanilang binabasa.



“Ah ewan..bahala na.”bulyaw ko sa sarili. Oo, nakikinig naman ako kapag nagtuturo ang aming guro kapag nagdidisscuss siya. Gaya ngayon, nakinig naman ako sa lesson niya about sa essay pero hindi iyon lahat ma-absorb ng utak ko.



“Okay, start writing a very easy essay.”sabay tawa. “…and your topic is about friendship.” Dagdag pa ni ma’am habang sumeryoso na ang kanyang mukha. “You have 30 minutes to do that.”



“Thirty minutes? Ang ikli nun!” sa isip ko lang. Kaya inumpisahan ko ng gawin ang aking essay.



“Friendship?”tanong ko sa sarili. “Asan na nga ba ang mga kaibigan ko ngayon? Simula kasi noong grumaduate kami ng high school ay may kanya kanya na kaming buhay. Asan na kaya sila? Kumusta na kaya sila? Ano na kaya ang ginagawa at pinagkakaabalahan nila? Natupad kaya ang kanilang mga pangarap sa buhay? May mga bago na kaya silang kaibigan ngayon? AT…Ano nga ba ang friendship para sa akin?” mga katanungang pumasok bigla sa aking isipan.



Hindi ko alam kung bakit pero bigla ko sila mamiss. Bigla ko naalala ang aming mga tawanan, biruan, harutan, iyakan moments at tampuhan na kiliti lang ang katapat upang mawala ito. Nakakamiss ang mga kaibigang kilalang kilala ka. Alam lahat ng ayaw at gusto mo. Alam lahat ang lakas at kahinaan ng bawat isa. Yung wala kang hiya sa katawan kapag kasama mo sila. Kung saan, pwede kang umiyak sa harapan nila na tumutulo ang uhog mo; yung kaya mong tumawa ng malakas na halos lumabas na ngalangala hanggang sumakit ang tiyan; yung agawan at saluhan ng pagkain; yung dadamayan ka sa isang problema kahit ikaw yung mali pero ipapaintindi sa iyo pagkatapos na mali ka; yung laging nandyan sa tabi mo; yung tinuring mo ng isang tunay na kapatid pero kung makasermon sa iyo daig pa ang magulang mo; yung kabahagi mo sa importanteng panahon ng buhay mo….Nakakamiss.



Naalala ko pa noon, siniraan talaga nila namin ang boyfriend ng aming kaibigan dahil talagang wala iyong kwenta, manloloko, at manggagamit. But, it turn out to be kami pa ang masama gayong ang gusto lang naman namin ay ang kabutihan niya; ang kapakanan niya. Dahil dun, nag-away-away kaming magkakaibigan. Keso daw sinisiraan lang namin ang boyfriend nya (totoo naman), keso daw may gusto lang kami sa boyfriend nya (gwapo boyfriend nya pero manloloko, ewww), keso inggit lang kami sa kanya dahil nga gwapo talaga sadya ang boyfriend nya (hindi, totoo lang kaming kaibigan).



Campus crush ang boyfriend niya at talaga namang hinahangaan ng lahat estudyante sa school namin at matagal na rin may gusto ang kabarkada naming iyon. Nung mag on na silang dalawa, sa hindi inaasahang pagkakataon, narinig namin silang nag-uusap-usap. “Pare, ano nakuha mo na ba ang virginity nung isang yun?” tanong ng kabarkada niya. “Hindi pa pare eh. Pero malapit na” sagot naman ng boyfriend ng kabarkada namin. “Naku pare, pumapalya ka na yata sa chicks ngayon ahh. Talo ka ata sa pustahan natin.”sagot naman ng kanyang kaparkada sabay tawa ng malakas. “Hindi pare, malapit na..Wait lang kayo at makikita ninyo.”pagsigurado naman ng boyfriend ng kabarkada namin



Sa narinig naming iyon ay agad naming pinuntahan ang friend namin. Sinabi sa kanya lahat ng mga narinig namin ngunit hindi siya naniwala dito. Sinisiraan ko lang daw siya dahil inggit lang kami sa kanya. At kami pa ngayon ang lumalabas na masama sa harapan niya. At tinakwil kami as her friend. Nakakalungkot isipin pero naghintay na lang kami ng pagkakataong marealize niya na mali siya ng lalaking napili at sana kapag dumating ang araw na iyon, hindi pa huli ang lahat.



Pagkaraan ng ilang buwan, may kumalat sa buong campus na may buntis daw. At hindi ko maiwasang hindi kabahan sa kumalat na balita.



Nakita naman naming ang aming kaibigang nagtakwil sa amin na palapit ng palapit sa aming tambayan sa loob ng school. Nakayuko at halata mong umiiyak.



Pagkalapit niya ay nagpasensya siya sa kanyang mga nagawa at nasabi sa aming masasamang bagay. Sinabi din niyang siya ang babaeng buntis sa kumakalat na balita at hiniwalayan daw siya ng kanyang boyfriend noong malaman ito. Awang awa kami sa kanya dahil sa kalagayan niya ngayon. Kung sana nakinig lang siya sa amin noon pa lang, hindi na sana dadating ang panahong ito. Hindi sana nasira ang buhay niya at ang aming pagkakaibigan. Pero dahil kaibigan namin siya, ay nauunawaan namin ang kalagayan niya ngayon. Naunawaan din naming siya kung bakit nasabi niya ang mga masasamang bagay na iyon; nabulag siya sa di tamang pag-ibig. At sino nga ba kami upang hindi magpatawad? Kaya ayun, sama-sama pa rin kaming magkakaibigan lalo pa ngayong may dinadala na siya sa kanyang sinapupunan.



Di ko alam kung gaano na ako katagal nag-isip sa mga sandaling kapiling ko pa ang aking mga matalik na kaibigan at ang mga pinagdaanan namin habang nagsusulat. “ Okay, pass your papers.” Sabi ng aming guro na nagpagulat sa akin. Hindi ko pa kasi napa-finalize yung nasusulat ko. Hindi ko pa alam kung tama nga ba ang mga pinagsasasabi ko na aking naisulat.



Ipinasa ko na din sa wakas ang aking papel na naglalaman ng essay na aking ginawa.



Maya-maya pa ay “Okay class, read your works in front of the class.”sabi ng aming guro pagkatapos makuha ang aming mga papel.



Ako ang naunang magbasa ng aming ginawa dahil alphabetical order ang pagtawag ni ma’am at sa “A” nagsisimula ang aking apelyido.



Kabado akong pumunta sa unahan upang basahin ang aking ginawa.




“Friendships are not instantaneous, they are earned. Friendships withstand the storms and upheavals of time. Friendships surpass the trite boundaries of acquaintanceship. Friendships often develop with improbable people at unlikely times. Friends know the difference between image and substance. Friends bask in the glow of the other's triumphs. Friends will be there when you need them. Friends are one of God's greatest gifts.



A Bestfriend is the one who understands your thoughts and respects them. Provides a gentle haven where the other can relax and feel safe. A bestfriend is someone whom your soul can go naked with. No pretentions, no masks that needs to be worn. A bestfriend is someone who is able to be honest to you when the world has been feeding you lies. He will act as a mirror and show you the things you don’t want to see.



Bestfriend is not someone who will always be there by your side. Because sometimes in life, you need to take separate ways for each to grow as a person. But it also doesn’t mean that the friendship ends there. Because no matter how far each goes their way, they know that they will still meet somewhere beneath the rough roads of life. Simply, the friendship is still there and silence between two is comfortable.”




Hindi man ako magaling sa english, ngunit sa tingin ko, sa inspirasyon na binigay sa akin ng aking mga kaibigan ay nagawa ko ito ng mabuti.

At narinig ko na lang ang palakpakan ng aking mga kaklase maging ang aking guro matapos kong basahin ang aking ginawa.




-wakas-